free web hosting | website hosting | Web Hosting | Free Website Submission | shopping cart | php hosting
DE AIRBORNE PARATROOPER
Een korte geschiedenis

(Click for English version)

82nd Airborne Division

101st Airborne Division

6th Airborne Division

Zweefvliegtuigen

Home-page 'Slagveld NormandiŽ'


INLEIDING

Links, een Fallschirmjšger, rechts een Duitse para op de brug bij Dordrecht

Na proefnemingen door met name Rusland en ItaliŽ, werkt eind jaren 30, van de vorige eeuw, Duitsland het idee verder uit om de parachutist als een nieuw wapen te introduceren. Gedropt achter vijandelijke linies blijkt de 'Fallschirmjšger' door zijn strategische vrijheid een overrompelende demotivering voor de tegenstander te zijn. Als Winston Churchill het gevechtspotentieel ziet van de Duitse paratroeper tijdens de inval in Nederland en BelgiŽ, dringt deze aan om ook in Groot BrittanniŽ een dergelijke eenheid te vormen. De Britten pakken het goed aan door een totaal nieuwe parachute te ontwikkelen, het 'X-model'. Het is een parachute die zich geleidelijk ontplooit en daardoor minder blessures veroorzaakt, tegenover de Duitse die met een ruk openklapt. Hangt de Duitse parachutist als een slappe pop aan zijn parachute, de Britse variant geeft de paratroeper, door de constructie van de riemen, een stabiele zittende houding tijdens de afdaling. De riemen komen bijeen in een sluiting op de borst, die met ťťn klap alle riemen na de landing ontgrendelen, zodat men snel uit het harnas kan stappen. Het 'X-model' bestaat uit 28 segmenten ('taartpunten'), die een diameter van 8.50 meter vormen. Ieder segment bestaat uit vier onderdelen. De buitenste strook is dichter geweven dan de binnenste (de top) zodat de lucht geleidelijk door de koepel ontsnappen kan en het en weer slingeren voorkomt (zie het schema hier links onder). De Amerikanen maken in de Tweede Wereldoorlog ook gebruik van het Britse systeem.

Vouwen de Duitser en de Amerikaan zelf hun parachute, de Britse paratroeper laat dit over aan een vrouw, de WAAF (Woman Auxiliary Air Force). Dit bespaart een stuk in de opleiding, want er hoeft nu niet individueel getraind te worden in deze procedure. Het meenemen van voldoende voorraden door de paratroeper is het grote nadeel van deze vorm van opereren. De para draagt als wapen meestal zijn geweer of een pistoolmitrailleur.

Onder: EEN 101ST AIRBORNE DIVISION PARATROEPER

1: M1C paratroeper scherfhelm met camouflage net en strips jute camouflage 2: M1942 paratroeper jacket met versterkte mouwen 3: M1942 paratroeper broek met verstevigde kniestukken en opgenaaide zakken 4: Corcoran 'jump boots' (spring schoenen) 5: M1936 gevechtsbretels 6: M1936 pistoolkoppel 7: M1911A1 .45 cal. pistool in een M1916 roodbruin lederen holster 8: M1942 eerste hulpzak met Carlisle veld verband 9: M3 gevechtsmes en M8 schede 10: M1A1 karabijn met inklapbare geweerkolf 11: M1910 veldfles in houder 12: Gas waarschuwings armband 13: M43 veldtas 14: M42 pionierschop in foedraal 15: Paratroeper handschoenen van paardenleer 16: MKIIA1 scherfhandgranaten 17: Eerste hulptas 18: M1 canvas karabijn munitiehouder

(met dank aan www.fiveohfirst.com)

Voor de eerste snelle actie is de persoonlijke bewapening voldoende maar op de lange termijn zijn zware wapens onontbeerlijk. Deze moeten via speciale dropping aangevoerd worden. Duitsland ontwikkelde een container van 1.20 meter die onder de vleugel van een Ju52 werd meegenomen. Dit bijna met desastreuze gevolgen tijdens de landing op Kreta. Er ging teveel tijd verloren naar het zoeken van de containers (hierdoor verloor Hitler het vertrouwen grotendeels in dit elitekorps). De geallieerden onderkennen dit probleem ook en rusten hun paratroepers uit met een extra pakket van 50 kilo die aan het been wordt bevestigd. Helaas blijkt dat tijdens de sprong dit pakket meestal van het been gerukt wordt en verloren gaat. Het aanvoeren van voorraden en zware wapens wordt door de geallieerden opgelost door grote aantallen zweefvliegtuigen te bouwen en deze als transporttoestellen in te zetten. De Duitsers hebben ook wel zweefvliegtuigen maar in te kleine aantallen om afdoende de 'Fallschirmjšger' te bevoorraden.

Aanvoer van zware wapens door Horsa zweefvliegtuigen

Op D-Day zijn drie luchtlanding divisies actief, het Amerikaanse 82nd en 101st Airborne Division en het Britse 6th Airborne Division. Ondanks de verliezen die de Amerikanen lijden op het schiereiland Cotentin, blijken de twee divisies daar van grote waarde. De bescherming die zij bieden aan de amfibische landing is van onschatbare waarde. De verliezen op Utah Beach zijn te overzien. Ook de Britse sector heeft baat bij de landingen van het 6th Airborne ten oosten van de Orne. De ingezette divisies zorgen er voor dat de Duitsers geen versterkingen kunnen aanvoeren via de achterhoede en de oost-en west flank. Het roept de volgende vraag op: Waarom is er geen luchtlanding eenheid gedropt achter Omaha Beach ? Zonder de dreiging van aanvallen van achteren konden de Duitse troepen zich helemaal richten op de vernietiging van de amfibische landing hier. Ook aanvoer van versterkingen werden hier niet gehinderd door de storende factor van achter linies gedropte geallieerde eenheden. Waren achter Omaha dit soort van paraeenheden gedropt, dan was naar alle waarschijnlijkheid de landing op Omaha Beach een stuk minder bloedig geweest, zoals op Utah Beach en de Britse sector Sword. Wel met de kanttekening dat, voornamelijk de Amerikaanse paradivisies op het Cotentin enorme verliezen leden door verdrinking en neerstortende zweefvliegtuigen.

Keer terug naar boven

GA TERUG